Moeten we ons zorgen maken over technische algen voor biobrandstoffen?

De Great American Algen Rush is in volle gang.

Tientallen bedrijven en honderden wetenschappers werken hard aan algen ingenieur om groen te produceren - letterlijk en figuurlijk - brandstof.

Het streven is op het kruispunt van energie en wetenschap, en de trend is worldwide.Why verspreidt? Omdat sommige algen stammen kunnen produceren 10 of meer keer meer brandstof per hectare dan de maïs die wordt gebruikt om ethanol te maken, of de sojabonen worden gebruikt om biodiesel te maken.

Beter nog, kun je groeien algen op droog land en in brak water, dat voorkomt concurreren met de voedselproductie, in tegenstelling tot de maïs en sojabonen die jas veel van de landbouwgrond van het Midwesten.

Het beste van alles: algen verbruiken koolstofdioxide, het tegengaan van de uitstoot van broeikasgassen.

Maar een nieuw profiel van de industrie in de New York Times toont aan dat deze technologie zijn aandeel in de valkuilen heeft.

Voor een, de inspanningen om ingenieur en manipuleren van de organismen is betrokken milieuactivisten, want algen zijn de basis van de voedselketen in zee.

Bijvoorbeeld: schroef omhoog en over-ingenieur een stam, en opeens heb je een organisme dat out's van whack met de biosfeer, strippen water van de zuurstof en schaden vis - en misschien mensen - in het proces.

Bron: Simply Green

Hoe weet ik of China vernielde de overeenkomst van Kopenhagen? Ik was in de kamer

Als verwijten vliegen na Kopenhagen, een schrijver heeft een fly-on-the-wall rekening van hoe de gesprekken mislukt

Kopenhagen was een ramp. Zoveel is overeengekomen. Maar de waarheid over wat er werkelijk gebeurd is in verloren dreigen te gaan te midden van de spin en onvermijdelijke wederzijdse verwijten. De waarheid is dit: China vernielde de gesprekken, opzettelijk vernederd Barack Obama, en drong aan op een verschrikkelijke "deal", zodat westerse leiders zou lopen het dragen van de schuld te geven. Hoe weet ik dit? Omdat ik in de kamer en zag het gebeuren.

China's strategie was eenvoudig: block de onderhandelingen te openen voor twee weken, en dan ervoor zorgen dat de gesloten deur deal maakte het eruit alsof het westen had gefaald in de wereld slecht weer. En ja hoor, de hulporganisaties, het maatschappelijk middenveld bewegingen en milieuorganisaties al nam het aas. De mislukking was "het onvermijdelijke resultaat van de rijke landen weigeren adequaat en eerlijk met hun overweldigende verantwoordelijkheid te nemen", zei Christian Aid. "Rijke landen hebben de ontwikkelingslanden gepest," brieste Friends of the Earth International.

Allemaal heel voorspelbaar, maar het tegenovergestelde van de waarheid. Zelfs George Monbiot, schrijven in de Guardian van gisteren, maakte de fout afzonderlijk schuld van Obama. Maar ik zag Obama vechten wanhopig om een ​​deal te redden, en de Chinese afgevaardigde 'nee' zeggen, over en weer. Monbiot zelfs instemming citeerde de Sudanese afgevaardigde Lumumba Di-na-apen, die het akkoord van Kopenhagen aan de kaak als "een zelfmoord pact, een pact verbranden, om de economische dominantie van een beperkt aantal landen te behouden".

Soedan gedraagt ​​zich bij de gesprekken als een marionet van China, een van een aantal landen die de Chinese delegatie van het hebben van zijn veldslagen in open sessies te bestrijden verlicht. Het was een perfecte steek-up. China ontdaan van de deal achter de schermen, en vervolgens de volmachten van links naar wilde in het openbaar.

Hier is wat er werkelijk ging eind vorig vrijdagavond, als hoofd van de staat uit twee dozijn landen kwamen achter gesloten deuren. Obama was op de tafel voor enkele uren, zittend tussen Gordon Brown en de Ethiopische premier, Meles Zenawi. De Deense premier voorgezeten, en aan zijn rechterhand zat Ban Ki-moon, secretaris-generaal van de VN. Waarschijnlijk slechts ongeveer 50 of 60 mensen, onder wie de hoofden van de staat, in de kamer waren. Ik was verbonden aan een van de delegaties, waarvan het staatshoofd was ook aanwezig voor de meeste van de tijd.

Wat ik zag was diep schokkend. De Chinese premier, Wen Jinbao, verwaardigde zich niet te persoonlijk deelnemen aan de vergaderingen, in plaats daarvan het versturen van een seconde-tier ambtenaar in het buitenlandse ministerie te gaan zitten tegenover Obama zelf. De diplomatieke stompe lag voor de hand en brutaal, net als de praktische implicatie: meerdere keren tijdens de sessie, waren 's werelds meest krachtige staatshoofden gedwongen om te wachten rond als de Chinese afgevaardigde ging om te bellen met zijn' superieuren '.

Het verschuiven van de schuld

Aan hen die schuld Obama en rijke landen in het algemeen, weet dit: het was de Chinese vertegenwoordiger, die benadrukte dat geïndustrialiseerde landen doelstellingen, vooraf overeengekomen als een 80% te verminderen tegen 2050, worden genomen van de deal. "Waarom kunnen we niet eens onze eigen doelstellingen te vermelden?" Eiste een woedende Angela Merkel. Australische premier, Kevin Rudd, was geïrriteerd genoeg om zijn microfoon bang. De Braziliaanse vertegenwoordiger ook gewezen op het onlogische van de positie van China. Waarom zouden de rijke landen niet aan te kondigen zelfs deze eenzijdige cut? De Chinese afgevaardigde zei nee, en ik keek, ontzet, omdat Merkel stak haar handen in wanhoop en gaf toe het punt. Nu weten we waarom - omdat China bet, terecht, dat Obama zou de schuld bij gebrek aan het akkoord van Kopenhagen aan ambitie van te krijgen.

China, gesteund soms door India, heeft vervolgens tot het afsluiten van alle getallen dat telde. Een 2020 een piek jaar in de wereldwijde uitstoot van essentieel belang om temperaturen te beperken tot 2C, werd verwijderd en vervangen door wollige taal te suggereren dat de emissies moeten piek "zo spoedig mogelijk". De lange-termijn doel, van de wereldwijde 50% is gedaald in 2050, was ook weggesneden. Niemand anders, misschien met uitzondering van India en Saoedi-Arabië, wilde dat dit gebeurt. Ik weet zeker dat had de Chinezen niet in de kamer, we zouden verlaten Kopenhagen met een deal die milieuactivisten knallende champagne kurken knallen in elke uithoek van de wereld was.

Sterke positie

Dus hoe heeft China weten te trekken uit deze coup? Allereerst, het was in een zeer sterke onderhandelingspositie. China heeft geen behoefte aan een deal. Als een ontwikkelingsland minister van Buitenlandse Zaken zei tegen mij: "De Atheners had niets te bieden aan de Spartanen. 'Aan de andere kant, het westen van leiders in het bijzonder - maar ook presidenten Lula van Brazilië, Zuma van Zuid-Afrika, Calderón van Mexico en vele anderen - waren wanhopig op zoek naar een positief resultaat. Obama had behoefte aan een sterke deal misschien wel meer dan wie dan ook. De VS had bevestigd het aanbod van $ 100 miljard aan ontwikkelingslanden voor aanpassing, zet ernstige bezuinigingen op de tafel voor de eerste keer (17% onder het niveau van 2005 tegen 2020), en was duidelijk bereid om zijn aanbod.

Boven alles, Obama die nodig zijn om te kunnen aantonen aan de Senaat dat hij China te leveren in een mondiale klimaat reguleringskader, zo conservatief senatoren konden niet beweren dat de Amerikaanse carbon snijdt verder zou de Chinese industrie voordeel. Met de tussentijdse verkiezingen dreigende, Obama en zijn medewerkers wisten ook dat Kopenhagen zou waarschijnlijk hun enige kans om naar de klimaatverandering gesprekken met een sterk mandaat. Deze verder versterkt onderhandelingspositie van China, net als het volledig ontbreken van het maatschappelijk middenveld politieke druk op zowel China of India. Actiegroepen nooit verwijten de ontwikkelingslanden voor het niet, dit is een ijzeren regel dat nooit is gebroken. De Indianen, in het bijzonder, zijn geworden meesters uit het verleden bij coöptatie de taal van het eigen vermogen ("gelijke rechten aan de sfeer") in de dienst van planetaire zelfmoord - en linkse activisten en commentatoren zijn hijsen met hun eigen springbus.

Met de deal gestript, de staatshoofden sessie afgesloten met een laatste slag als de Chinese afgevaardigde aangedrongen op het verwijderen van de 1.5C doel zo geliefde van de kleine eilandstaten en laaggelegen landen die het meest te verliezen hebben van stijgende zeeën. President Nasheed van de Malediven, ondersteund door Brown, vochten dapper om deze cruciale nummer op te slaan. "Hoe kun je mijn land vragen om uitsterven?" Eiste Nasheed. De Chinese afgevaardigde geveinsde grote overtreding - en het aantal bleef, maar omgeven door een taal die maakt het allemaal maar zinloos. De daad werd gedaan.

China's spel

Dit alles roept de vraag op: wat is China het spel? Waarom heeft China, in de woorden van een Britse analist, die ook uren doorgebracht in staatshoofden bijeenkomsten, "niet alleen afwijzen doelen voor zichzelf, maar ook weigeren om een ​​ander land over te nemen bindende doelen?" De analist, die heeft bijgewoond klimaatconferenties voor meer dan 15 jaar, tot de conclusie dat China wil de regulering van het klimaat regime nu te verzwakken ", om het risico dat het kan worden opgeroepen om ambitieuzer te zijn in een paar jaar te voorkomen".

Dit betekent niet dat China is niet serieus opwarming van de aarde. Het is sterk in zowel de wind-en zonne-industrie. Maar China's groei, en de groeiende mondiale politieke en economische dominantie, is grotendeels gebaseerd op goedkope kolen. China weet dat het steeds een onbetwiste supermacht, inderdaad zijn hernieuwde gespierde vertrouwen was op de opvallende display in Kopenhagen. Zijn steenkool gebaseerde economie verdubbelt elke tien jaar, en zijn kracht toeneemt evenredig. Zijn leiderschap zal niet veranderen deze magische formule, tenzij ze echt nodig hebt.

Kopenhagen was veel erger dan zomaar een slechte deal, want het blijkt een ingrijpende verschuiving in de wereldwijde geopolitiek. Dit is hard op weg de Chinese eeuw, maar zijn leiderschap heeft getoond dat de multilaterale milieu-bestuur niet is niet alleen een prioriteit, maar wordt gezien als een belemmering voor de vrijheid van de nieuwe supermacht van actie. Ik verliet Kopenhagen meer moedelozer dan ik hebben gevoeld in een lange tijd. Na alle hoop en al de hype, de mobilisatie van duizenden, een golf van optimisme crashte tegen de rots van de mondiale machtspolitiek, viel terug, en afgevoerd.

Bron: Guardian

Kopenhagen klimaatverdrag

Om voorstanders van actie op opwarming van de aarde, de top van Kopenhagen is het laatste, beste kans om langzaam achteruit en uiteindelijk de groei in de uitstoot van broeikasgassen voor de klimaatverandering begint te uit de hand. Om sceptici van de klimaatverandering, van wie velen zullen deelnemen aan de conferentie, in Kopenhagen is de laatste verdediging van een andere soort - tegen de groeiende wereldwijde momentum om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen, een onderneming denken ze dat konden verlamde de internationale economie. Hoe dan ook, is het waarschijnlijk de meest belangrijke internationale milieu-conferentie in de geschiedenis, het belang ervan versterkt door het besluit van president Barack Obama om te verschijnen aan het einde van de top (in eerste instantie dat hij van plan was te komen tot de start), wanneer de belangrijkste discussies plaatsvinden en een deal misschien wel worden gemaakt.

1. Zal de Verenigde Staten leiden? De VS-delegatie om de klimaatverandering toppen onder de voormalige president George W. Bush speelde de spoiler. Niet alleen werden Amerikaanse diplomaten over het algemeen in tegenstelling tot het opbouwen van een wereldwijde consensus op het terugdringen van uitstoot van koolstof, zij actief leken te genieten van ontgommen de werken, wandelen in het midden van de onderhandelingen tijdens de Montreal top in 2005, bijvoorbeeld, en bijna torpederen het hele proces twee jaar geleden in Bali.

2. ? Zal China en India Historisch volgen, kan de VS 's werelds grootste carbon emitter - verantwoordelijk voor meer dan een kwart van de man-made CO2 in de atmosfeer - maar ontwikkelingslanden geleid door China en India zal verantwoordelijk zijn voor het merendeel van de toekomst -uitstoot. Tegelijkertijd, die landen hebben nog steeds een lage uitstoot per capita, en onder het Kyoto-protocol, ze zijn niet verplicht om controleerbare acties te ondernemen om emissies te beheersen. Tot voor kort hebben ze niet veel interesse getoond in doen, maar dat kan nu veranderen.

3. De twee-staps tango. Terug in 2007 op het zonnige Indonesische eiland Bali, onderhandelaars werkte de 'Bali road map', een serie van stappen naar een opvolger van het Kyoto-protocol, dat een nieuwe wereldwijde klimaat verdrag zou garantie van de 2009-conferentie in Kopenhagen. Nou, wegenkaart of niet, de internationale gemeenschap kreeg een beetje vertraagd - voor een deel te wijten aan het feit dat Obama heeft minder dan een jaar moest omdraaien Amerikaanse klimaatbeleid - en niemand verwacht een werkelijke verdrag te worden onderhandeld en ondertekend in Kopenhagen .

4. Het zien van REDD op de ontbossing. Het verlies van de tropische bossen speelt een belangrijke rol in de klimaatverandering, draagt ​​ongeveer 15% van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen, volgens de meest recente raming. Maar ontbossing heeft een milieu-effectrapport dat verder gaat dan klimaatverandering - tropische bossen herbergen een schat van diverse soorten, en als de bomen verloren gaan, het wild volgt.

5. Financiering van adaptatie. Bestrijding van de klimaatverandering is niet alleen om vermindering van de CO-uitstoot. Opwarming van de aarde komt, zelfs als we handelen snel, en ontwikkelingslanden zal de last van de gevolgen dragen. Dat is waarom een ​​ander been in de wereldwijde verdrag zal de financiering adres om ontwikkelingslanden aan te passen aan de klimaatverandering - of dat de bouw van zeeweringen, steun voor de landbouw in toenemende droogte of de mogelijkheid om beter te reageren op natuurrampen betekent. "We hebben behoefte aan duidelijkheid op de lange termijn financiering voor de ontwikkelingslanden", zegt de Boer.

Als de gesprekken beginnen in Kopenhagen, is er reden voor klimaatverandering voorstanders te voelen optimistisch - voor de eerste keer wereldleiders zullen gaan zitten om zich te concentreren alleen op opwarming van de aarde - en redenen om te zorgen dat alles zal instorten. Het enige wat we weten is dat deze top zal helpen te beslissen of de wereld neemt over de klimaatverandering, of blijft riskeren business as usual. "Dit is onze laatste kans om een ​​gevaarlijke 2 ° C te vermijden van opwarming", zegt Dan Lashof, de directeur van Climate het Natural Resource Defense Council's Center. Een of andere manier, nu is het tijd om te handelen.

Bron: Tijd

Welvaart zonder groei

'De crisis is niet alleen maakt ons vrij om andere modellen, een andere toekomst, een andere wereld voorstellen. Het verplicht ons om dit te doen. ' - President Nicolas Sarkozy, Parijs, september 2009

Is meer economische groei de oplossing? Zal het leveren welvaart en welzijn voor een wereldbevolking naar verwachting negen miljard te bereiken?

In deze explosieve boek, Tim Jackson - een top duurzaamheid adviseur van de Britse regering - maakt een overtuigende argumenten tegen de aanhoudende economische groei in de ontwikkelde landen.

Niemand ontkent dat de ontwikkeling is van essentieel belang voor de armere landen. Maar in de geavanceerde economieën zijn steeds meer aanwijzingen dat de steeds toenemende consumptie weinig aan het menselijk geluk toevoegt en kan zelfs bemoeilijken. Dringender, is het nu duidelijk dat de ecosystemen die onze economieën te ondersteunen zijn bezwijken onder de gevolgen van de stijgende consumptie. Tenzij we drastisch lager de milieu-impact van de economische activiteiten - en er is geen bewijs om te suggereren dat we kunnen - moeten we een pad naar de welvaart die niet afhankelijk is van verdere groei te bedenken.

Economische ketterij? Of een kans om de bronnen van welzijn, creativiteit en duurzame welvaart te verbeteren die liggen buiten het domein van de markt?

Tim Jackson geeft een geloofwaardige visie op hoe de menselijke samenleving kan gedijen - binnen de ecologische grenzen van een eindige planeet. Vervullen van deze visie is simpelweg de meest dringende taak van onze tijd.

De groei debat

Het boek is een grondig herziene en geactualiseerde versie van de controversiële studie Jackson's voor de Commissie Duurzame Ontwikkeling, een adviesorgaan van de Britse regering. Sinds het rapport werd gepubliceerd in maart 2009 president Sarkozy heeft wereldleiders gevraagd om een ​​revolutie in het meten van de economische vooruitgang te sluiten, heeft Sir Nicholas Stern gewaarschuwd 'op een gegeven moment zouden we moeten denken over de vraag of we willen dat de toekomstige groei', en John Prescott heeft opgeroepen de huidige economische groei model 'immoreel'.

Bron: Aarde Scan

Misschien wel de meest belangrijke te beperken tot de toekomstige energievoorziening is de 'netto-energie "factor-de eis dat energie systemen meer energie dan is geïnvesteerd in de bouw en exploitatie opbrengst.

Dit rapport is bedoeld als een niet-technisch onderzoek van een fundamentele vraag: Kan een willekeurige combinatie van bekende energiebronnen met succes leveren de samenleving de behoefte aan energie in ieder geval tot het jaar 2100 Op het einde zijn we vertrokken met de verontrustende conclusie dat alle bekende energie bronnen zijn onderworpen aan strikte grenzen van de ene of andere soort. Conventionele energiebronnen zoals olie, gas, kolen en kernenergie zitten op of bijna de grenzen van hun vermogen om te groeien in de jaarlijkse aanvoer, en zal afnemen als de jaren gaan, maar in ieder geval zijn ze onaanvaardbaar schadelijk voor het milieu. En in tegenstelling tot de hoop van velen, is er geen duidelijke praktische scenario waarmee we kunnen de energie uit de hedendaagse conventionele energiebronnen te vervangen door voldoende energie uit alternatieve bronnen voor de industriële samenleving te ondersteunen in haar huidige omvang van de operaties. Om dit te bereiken een dergelijke overgang zou vereisen (1) een grote financiële investering buiten praktische vaardigheden van de samenleving, (2) een zeer lange tijd te lang in de praktijk-voor build-out, en (3) belangrijke offers in termen van energie kwaliteit en betrouwbaarheid.

Misschien wel de meest belangrijke te beperken tot de toekomstige energievoorziening is de 'netto-energie "factor-de eis dat energie systemen meer energie dan is geïnvesteerd in de bouw en exploitatie opbrengst. Er is een zeer waarschijnlijk dat de toekomstige energie-systemen, zowel conventionele en alternatieve, zullen hogere energie-input kosten dan die aangedreven industriële samenlevingen tijdens de laatste century.We terug zal herhaaldelijk komen om dit punt te hebben.

Het rapport verkent een aantal van de thans voorgestelde energietransitie scenario's, waaruit blijkt waarom, tot aan deze tijd, de meeste zijn te optimistisch, omdat zij niet alle relevante beperkende factoren aan te pakken aan de uitbreiding van alternatieve energiebronnen. Ten slotte laat zien waarom energiebesparing (met minder energie, en ook minder bronmateriaal) in combinatie met humane, een geleidelijke daling van de bevolking moeten zich primair strategieën voor het bereiken van duurzaamheid.

Lees het volledige rapport: Download de PDF (2,61 MB)

Bron: Energy Bulletin